کنون تا بتنش اندرون جان بود

پر از خون دل از درد چندان پسر

که از تن سرانشان جدامانده ایم

زمین را بخون گرد بنشانده ایم

برین کینه چون مار پیچان بود

چهارم که لشکر میان دو کوه

فرود آوریدست و کرده گروه