چون کلیم القصه شد بر کوه طور

پیش او شد کای سپه سالار طور

از برای حق که از حق کن سوال

تا چرا نه ذوق دارم من نه حال

بازپرسید آن سخن، حق گفت دور

گوهر آنک از وصل ما درویش ماند

دایما مشغول ریش خویش ماند