تا بسی جوهر فرو ریزد ز پوست

بشکن آن بتها که داری سر به سر

تا چو بت در پا نه افتی در به در

نفس چون بت را بسوز از شوق دوست

چون به گوش جان شنیدستی الست

از بلی گفتن مکن کوتاه دست

بسته ای عهد الست از پیش تو