چون زلیخا بانگ بشنودی ز دور

دست خود بر پوستین بگشاد سخت

مرد هر چوبی که می زد استوار

ناله ای می کرد یوسف زار زار

گفتی آخر سخت تر زن ای صبور

مرد گفت ای یوسف خورشید فر

گر زلیخا بر تو اندازد نظر