داغ نیکوتر بود مجروح را

روی نه بر خاک گرم و خاک کوی

زانک هر مجروح را داغست روی

چون تو می بینی جراحت روح را

تا نیاری داغ دل این جایگاه

کی توان کردن بسوی تو نگاه

داغ دل آور که در میدان درد