چون نماندش هیچ، بس درویش شد

گشت سر غوغای رسوایی ازو

هرچ او را بود اسباب و ضیاع

می فروخت و می خرید از وی فقاع

عشق آن بی دل یکی صد بیش شد

گرچه می دادند نان او را تمام

گرسنه بودی و سیر از جان مدام