گرچه می دادند نان او را تمام

می فروخت و می خرید از وی فقاع

چون نماندش هیچ، بس درویش شد

عشق آن بی دل یکی صد بیش شد

گرسنه بودی و سیر از جان مدام

زانک چندانی که نانش می رسید

جمله می برد و فقاعی می خرید