شاه را چون دید، گفتش دورباش

دید آنجا بی دلی دیوانه ای

سر فرو برده به اندوهی که داشت

پشت زیر بار آن کوهی که داشت

ورنه بر جانت زنم صد دور باش

تو نه ای شاهی، که تو دون همتی

در خدای خویش کافر نعمتی