گر باستی، همچو سنگ افسرده ای

گام اول باشدت چون بنگری

هیچ سالک راه را پایان ندید

هیچ کس این درد را درمان ندید

گه مرداری وگاهی مرده ای

ور به تگ استی و دایم می دوی

تا ابد بانگ درایی نشنوی