گه مرداری وگاهی مرده ای

هیچ سالک راه را پایان ندید

هیچ کس این درد را درمان ندید

گر باستی، همچو سنگ افسرده ای

ور به تگ استی و دایم می دوی

تا ابد بانگ درایی نشنوی

نه شدن رویست و نه استادنت