آتشی باشد فسرده مرد این

روز و شب باشد، نه شب نه روز هم

ازبن هر موی این کس نه به تیغ

می چکد خون می نگارد ای دریغ

یا یخی بس سوخته از درد این

مرد حیران چون رسد این جایگاه

در تحیر مانده و گم کرده راه