گه لبش را بوسه دادی چون شکر

اشک می بارید و می خارید سر

هر زمان آن دختر همچون نگار

اشک بر رویش فشاندی صد هزار

گه نمک در بوسه کردی بی جگر

گه پریشان کرد زلف سرکشش

گاه گم شد در دو جادوی خوشش