بر در بسته چو بنشینی بسی

غصه پیوسته ماند، چون کنم

صوفیش گفتا؛که گفتت خسته باش

در چو می دانی برو، گو بسته باش

هیچ شک نبود که بگشاید کسی

کار تو سهل است و دشوار آن من

کز تحیر می بسوزد جان من