سی درون ذره ای چون شد نهان

ذره او فتنه مردم شده

در درونش صد ستاره گم شده

چون ستاره ره نماید در جهان

زلف او بر پشتی او سرفراز

در سرافرازی به پشت افتاده باز

هر شکن در طره آن سیم تن