خود کجا بد آن کمان را بازویی

زلف او بر رخ بسی منسوبه داشت

در سر هر موی صد اعجوبه داشت

بود بر شکل کمانش ابرویی

نرگس افسون گرش در دلبری

کرده از هر مژه ای صد ساحری

لعل او سرچشمه آب حیات