آن وزیر آمد دلی پر درد و داغ

چه قضا بود این که دشمن شد شهت

بود آنجا دو غلام پادشاه

عزم کرده تا کنند او را تباه

هر یکی را داد دری شب چراغ

گفت امشب هست مست این پادشاه

وین پسر را نیست چندینی گناه