هر زمانش ماتم نو تازه شد

چون ز یک یک کار او یاد آمدیش

ازبن هر موی فریاد آمدیش

بر دل او درد بی اندازه شد

بر سر آن کشته می نالید زار

خون او در روی می مالید زار

خویش را در خاک می افکند او