چون نسیم صبح گشتی آشکار

بیشتر بودی زصد باران بسی

جمله شب بود تنها تا بروز

همچو شمعی در میان اشک و سوز

با وثاق خویش رفتی شهریار

درمیان خاک وخاکستر شدی

درمصیبت هر زمان با سرشدی