بحر جانم می زند صد گونه جوش

چند گویی، تن زن و اسرار جوی

گفت غرق آتشم عیبم مکن

می بسوزم گر نمی گویم سخن

چون توانم بود یک ساعت خموش

بر کسی فخری نمی آرم بدین

خویش را مشغول می دارم بدین