چون توانم بود یک ساعت خموش

گفت غرق آتشم عیبم مکن

می بسوزم گر نمی گویم سخن

بحر جانم می زند صد گونه جوش

بر کسی فخری نمی آرم بدین

خویش را مشغول می دارم بدین

گرچه از دل نیست خالی درد این