زوچه آید چون سخن فرسوده شد

این همه افسانه بیهودگیست

کار مردان از منی پالودگیست

دل که او مشغول این بیهوده شد

می بباید ترک جان نهمار کرد

زین همه بیهوده استغفار کرد

چند خواهی بحر جان در جوش بود