دل که او مشغول این بیهوده شد

چند گویم چون نیم من مرد این

این همه افسانه بیهودگیست

کار مردان از منی پالودگیست

زوچه آید چون سخن فرسوده شد

می بباید ترک جان نهمار کرد

زین همه بیهوده استغفار کرد