تا منت افسانه می گویم خوشی

ز آشنای خود دلت بیگانه ایست

هرچ می گویم ترا افسانه ایست

تو بخسب از ناز همچون سرکشی

خوش خوشت عطار اگر افسانه گفت

خواب خوشتر آیدت تو خوش بخفت

بس که ما در ریگ رو غم ریختیم