هم توانی سوخت از آهش گناه

وین ز راه افتاده را راهی نمای

بنده را گر نیست زاد راه هیچ

می نیاساید ز اشک و آه هیچ

هم ز اشکش شست دیوان سیاه

هر که دریاهای اشکش حاصل است

گو بیا کو درخور این منزل است