هر که دریاهای اشکش حاصل است

می نیاساید ز اشک و آه هیچ

هم توانی سوخت از آهش گناه

هم ز اشکش شست دیوان سیاه

گو بیا کو درخور این منزل است

وانک او را دیده خون بار نیست

گو برو کو را بر ما کار نیست