چون تو بگریزی و بگذاری به تنهایی مرا

در وصالت بودم از صفرا و از سودا تهی

کرد هجران تو صفرایی و سودایی مرا

عشق تو هر شب برانگیزد ز جانم رستخیز

چشمه خورشید را از ذره نشناسم همی

نیست گویی ذره ای دردیده بینایی مرا

از تو هر جایی ننالم تو هر جایی شدی