کرد معزولم زمانه گاه دانایی و عقل

نیست جای ناله از معشوق هر جایی مرا

گاه پیری آمد از عشق تو بر رویم پدید

آنچه پنهان بود در دل گاه برنایی مرا

با بلای تو چه سود از عقل و دانایی مرا