بلبل ز گل آشیانه آراست

هرگز نشود به وصل مغرور

هر دیده که در فراق بیناست

اکنون که ز باغ زاغ کم شد

بر هر سر شاخ عندلیبی ست

زین شکر که زاغ کم شد و کاست

فریاد همی کند که باری