پیچند بر آن دو زلف چون شست

بس کس که ز عشق غمزه او

زنار چهار کرد بر بست

برد او دل عاشقان آفاق

چون دانست او که فتنه بر خاست

متواری شد به خانه بنشست

یک شهر ازو غریو دارند