برد او دل عاشقان آفاق

بی دست و کمان و قبضه و شست

بس کس که ز عشق غمزه او

زنار چهار کرد بر بست

پیچند بر آن دو زلف چون شست

چون دانست او که فتنه بر خاست

متواری شد به خانه بنشست