گر مرا روزی ازو سورست سالی شیون است

ترسم آن آرام دل با من نگردد رام از آنک

کودکی بس تند خوی و کره ای بس توسن است

بر وصالش دل همی نتوان نهاد از بهر آنک

هر چه زان خورشید رو آید همه دادست و عدل

جور ما زین گنبد فیروزه بی روزن است

هر زمان هجران نو زاید جهان از بهر من