هر چه زان خورشید رو آید همه دادست و عدل

کودکی بس تند خوی و کره ای بس توسن است

بر وصالش دل همی نتوان نهاد از بهر آنک

گر مرا روزی ازو سورست سالی شیون است

جور ما زین گنبد فیروزه بی روزن است

هر زمان هجران نو زاید جهان از بهر من

خود جهان گویی به هجر عاشقان آبستن است