خود جهان گویی به هجر عاشقان آبستن است

هر چه زان خورشید رو آید همه دادست و عدل

جور ما زین گنبد فیروزه بی روزن است

هر زمان هجران نو زاید جهان از بهر من

جامه های جان همی دوزم ز وصلش تا مرا

تن چو تار ریسمان و دل چو چشم سوزن است

از پس هجران فراوان چون ندیدم در رهش