تن چو تار ریسمان و دل چو چشم سوزن است

هر زمان هجران نو زاید جهان از بهر من

خود جهان گویی به هجر عاشقان آبستن است

جامه های جان همی دوزم ز وصلش تا مرا

از پس هجران فراوان چون ندیدم در رهش

آن بتی را کافت آفاق و فتنه برزن است

گفتم ای جان از پی یک وصل چندین هجر چیست