چون به سیاره شدی از پی چندین چو فلک

دل عشاق جهان غمزه خونخواره دوست

هر زمان مدعی را ز غرور دل خویش

تازه خونی حذر اندر خم هر تاره دوست

از ستاره شده آراسته سیاره دوست

لب نوشینش بهم کرده بر نظم بقاش

داد نوشروان با چشم ستمگاره دوست