چه کند قصه سنایی که ز راه لب و زلف

داد نوشروان با چشم ستمگاره دوست

دوش روزیم پدید آمده از تربیتش

بازم امروز شبی از غم بی غاره دوست

یک جهان دیده پر آوازه آواره دوست

هست پرواره او را رهی از بام فلک

همت شاه جهان ساکن پرواره دوست