کی خشک شود طوبی اگر ابر نبارد

مشاطه نه خام آید جایی که بدانجای

نقاش ازل بر صفتش خامه گذارد

کی زشت شود روی نکو ار بنشویند

ای آنکه همه برزگر دیو در اسلام

در مزرعه جان تو جز لاف نکارد

مشاطه تو چون تو بوی دیو تو لابد