که هیچ تشنه ز آب فرات نگریزد

ز بهر خصم همی سرمه سازد از دیده

چو دود یافت ز بهر سنایی آمیزد

خبر ندارد از آن کز بلاش نگریزم

هزار شربت زهر ار ز دست او بخورم

ز عشق نعره «هل من مزید» برخیزد

نه از غمست که چشمم همی ز راه مژه