نادان بود آنکس که ترا دید و از آن پس

آن را که چو تو دلبر بی باک نباشد

در مرتبه از خاک بسی کم بود آن جان

کو زیر کف پای تو چون خاک نباشد

از مهر دگر خوبان دل پاک نباشد

روی تو و موی تو بسنده ست جهان را

گو روز و شب و انجم و افلاک نباشد