گو روز و شب و انجم و افلاک نباشد

نادان بود آنکس که ترا دید و از آن پس

از مهر دگر خوبان دل پاک نباشد

روی تو و موی تو بسنده ست جهان را

دامن نزند شادی با جان سنایی

روزی که دلش از غم تو چاک نباشد