سرو را کی رخ چو ماه بود

آخر این صبر نیز چند بود

خواجه انصاف می بباید داد

با چنین رخ چه جای پند بود

ما را کی لب چو قند بود

می ندانی که پست گردد زود

هر کرا همت بلند بود