عرش مجید جاه مرا آستانه بود

با او دلم به مهر و مودت یگانه بود

سیمرغ عشق را دل من آشیانه بود

بر درگهم ز جمع فرشته سپاه بود

در راه من نهاد نهان دام مکر خویش

آدم میان حلقه آن دام دانه بود

می خواست تا نشانه لعنت کند مرا