هفصد هزار سال به طاعت ببوده ام

کرد آنچه خواست آدم خاکی بهانه بود

بودم معلم ملکوت اندر آسمان

امید من به خلد برین جاودانه بود

وز طاعتم هزار هزاران خزانه بود

در لوح خوانده ام که یکی لعنتی شود

بودم گمان به هر کس و بر خود گمان نبود