صد چشمه آن زمان زد و چشمم روانه بود

جانا بیا و تکیه به طاعات خود مکن

کاین بیت بهر بینش اهل زمانه بود

دانستم عاقبت که به ما از قضا رسید

ای عاقلان عشق مرا هم گناه نیست

ره یافتن به جانبشان بی رضا نبود