گشاید ز رشگ تو جوزا کمر

هنوز از نهالت نرسته ست گل

هنوز از درختت نپختست بر

ببندد به عشق تو حورا میان

نباشد کم از ناف آهو به بوی

کرا عشق زلف تو سوزد جگر

نگارا ز دشنام چون شکرت