هستی دریای حسن از پی او همچنان

بر در تو با خروش بی خبران چون جرس

دایه تو حسن نست میبردت چپ و راست

سایه تو عشق ماست میدودت پیش و پس

نعل پی تست در تاج سر تست خس

کرد مرا همچو صبح روی چو خورشید تو

تا همه بی جان زنم در ره عشقت نفس