آفتابی بود گفتی متصل با شش هلال

یارب آن درجش نکوتر بود یا آن کوکبش

جان همی بارید هر ساعت ز سر تا پای او

گوییا بودست آب زندگانی مشربش

چون بدیدم آن دو تا رخسار و شش تو غبغبش

هر زمان از چشم و لعلش، غمزه ای و خنده ای

جان فزودن کیش دیدم دل ربودن مذهبش