جان فزودن کیش دیدم دل ربودن مذهبش

آفتابی بود گفتی متصل با شش هلال

چون بدیدم آن دو تا رخسار و شش تو غبغبش

هر زمان از چشم و لعلش، غمزه ای و خنده ای

گر چه بودم با سنایی در جهان عافیت

هم بخوردم آخرالامر از پی حبش حبش