حلاوت از شکر کم شد چو قیمت آورد نوشش

زره مویی که چون تیرست بر عشاق مژگانش

به یک دم می کند زنده چو عیسی مرده را زان لب

دم عیسی ست پنداری میان لعل و مرجانش

ازین دو چشم گریانم از آن لبهای خندانش

ندارد لب کس از یاقوت و مروارید تر دندان

گرم باور نمی داری بیا بنگر به دندانش