بسا زهاد گیتی را که بردی

چو بینمت آن دو تا جزع پر از جوش

بدین گویم زهی خاموش گویا

بدان گویم زهی گویای خاموش

بدان لبهای چون می مایه هوش

بسا شیران عالم را که دادی

ز چشم آهوانه خواب خرگوش